Het amfitheater van Lecce is in het begin van de twintigste eeuw herontdekt, bij de bouw van een bank. De opgravingen liepen door tot 1940. Nu is ongeveer een derde van het bouwwerk zichtbaar; de rest ligt onder het plein en de gebouwen eromheen. Het amfitheater stamt waarschijnlijk uit de tijd van keizer Augustus. Er was plaats voor ongeveer 25.000 toeschouwers, die er onder meer gladiatorengevechten bekeken. Na de val van het Romeinse Rijk verloor het gebouw zijn functie en werden er huizen en andere gebouwen bovenop gebouwd. Nu is het gebouw voor een deel weer in ere hersteld en worden er met regelmaat voorstellingen en concerten gehouden. Het amfitheater is te vinden op het Piazza Sant’Oronzo.
De Chiesa di Sant’Antonio della Piazza, ook wel bekend als de Chiesa di San Giuseppe, is een zestiende-eeuwse kerk in het historische centrum van Lecce. Oorspronkelijk hoorde er een klooster bij de kerk. Dat werd begin negentiende eeuw opgeheven en in de fascistische tijd gesloopt voor een kantoorgebouw. Na een grote brand in 1656 werd de kerk in de achttiende eeuw hersteld en zijn uiterlijk veranderd. Aan de zijkant van de kerk is nu nog steeds de oude zestiende-eeuwse entree met roosvenster te zien. De kerk heeft de vorm van een Latijns kruis en is omringd door vijf kapellen. Van het originele zestiende-eeuwse meubilair zijn alleen het koor en het orgel bewaard gebleven. De rest van het interieur, inclusief het monumentale altaar, is in de achttiende eeuw vervangen.
De Dom van Lecce is het belangrijkste en grootste barokke gebouw van de stad. De Dom van Lecce of de cattedrale metropolitana di Santa Maria Assunta, zoals hij ook genoemd wordt, is gebouwd in de twaalfde eeuw, maar heeft sindsdien behoorlijk wat veranderingen ondergaan. De Dom van Lecce is gewijd aan Maria en aan Orontius van Lecce. Hij was volgens de traditie de eerste bisschop van Lecce, in de eerste eeuw. Volgens de overleveringen zou hij een leerling van Paulus zijn geweest. Hij zou in het jaar 68 door Romeinse soldaten zijn onthoofd.
De Dom van Lecce heeft de vorm van een Latijns kruis en is binnen en buiten prachtig versierd met barokke elementen. Deze specifieke stijl wordt ook wel de Lecce barok genoemd. Op de voorgevel staat een standbeeld van Orontius van Lecce. Ook aan de binnenzijde zijn er behoorlijk wat verwijzingen naar deze bisschop te vinden. Zo zien we op het plafond drie schilderijen, die een deel van het leven van Orontius vertellen.
De Porta Napoli is een stadspoort uit 1548, die onderdeel uitmaakte van de stadsmuren van Lecce. Tegelijkertijd is het een triomfboog ter ere van keizer Karel V, die de verdedigingswerken van de stad had laten versterken. De Porta Napoli was een van de drie stadspoorten, naast de Porta San Biagio en de Porta Rudiae, die, toen de ommuring van Lecce nog intact was, toegang verschafte tot de stad. De poort dankt zijn naam aan de weg die Lecce met Napels verbindt. In de negentiende eeuw, toen de stadswallen van Lecce werden heringericht, verdween de originele functie van de poort. Vanwege zijn schoonheid werd besloten de poort te laten staan, maar de stadsmuur aan beide zijden van de poort verwijderd.
